Udział w spółce z o.o. a majątek wspólny małżonków

Niejednokrotnie zdarza się, że w czasie trwania małżeństwa jeden z małżonków nabywa udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Pomimo powszechności tego rodzaju praktyki, orzecznictwo i doktryna przez wiele lat nie mogły wypracować jednolitego stanowiska w tym przedmiocie.

Powyższe zdaje się rozstrzygać uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt III CZP 32/16, zgodnie z której tezą, jeżeli wkład wniesiony do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością należy do majątku wspólnego wspólnika i jego małżonka, również udział w spółce objęty przez wspólnika wchodzi w skład tego majątku. Zdaniem Sądu Najwyższego określenie przynależności tego składnika majątkowego do majątków małżonków, wymaga sięgnięcia do przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej „k.r.o.”), normujących stosunki majątkowego małżonków pozostających w ustroju ustawowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 33 k.r.o., do majątku osobistego każdego z małżonków należą:

1) przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;

2) przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;

3) prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;

4) przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków;

5) prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;

6) przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;

7) wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków;

8) przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków;

9) prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy;

10) przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

W wyżej cytowanym przepisie zawarty jest katalog zamknięty składników majątkowych wchodzących w skład majątku odrębnego małżonków pozostających w ustawowym ustroju majątkowym, co z kolei powoduje, że do majątku odrębnego mogą przynależeć jedynie te przedmioty, które zostały w tym przepisie wyszczególnione. Pozostałe składniki majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa (a dokładnie w czasie trwania wspólności ustawowej) przez oboje małżonków lub jednego z nich należą do majątku wspólnego małżonków. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w treści uzasadnienia cytowanej uchwały, wszelkie wątpliwości dotyczące przynależności danego przedmiotu do majątków małżonków należy rozstrzygać na korzyść majątku wspólnego. Co więcej, istnieje domniemanie faktyczne, iż przedmiot majątkowy nabyty przez jednego z małżonków w czasie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków. Domniemanie to może zostać obalone przez wykazanie, że nabycie nastąpiło ze środków finansowych, stanowiących majątek osobisty.

Tym samym, udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, nabyte ze środków należących do majątku wspólnego, wchodzą do majątku wspólnego, ponieważ nie można ich zaliczyć do majątku osobistego.

Ochrona danych osobowych ucznia w kontekście powszechnie dostępnych na stronach internetowych szkół planów zajęć edukacyjno – wychowawczych

Niejednokrotnie zdarza się, iż na stronach internetowych szkół możliwy jest dostęp do planów zajęć świadczonych przez daną placówkę w ramach usługi kształcenia, jak również możliwa jest weryfikacja, po wyborze imienia i nazwiska, jaki konkretnie uczeń uczęszcza na dane lekcje.

Powyższe upublicznianie danych wiąże się z zagadnieniem przetwarzania danych osobowych, jak również ich legalnością.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż danymi osobowymi są wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, tj. osoby, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności poprzez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (art. 6 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 1997 nr 133 poz. 883 z poźn. zm.) dalej „UoODO‟). Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (art. 6 ust. 3 UoODO). Drugą grupą danych osobowych są wrażliwe (sensytywne) dane osobowe, do których należą dane ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową, jak również dane o stanie zdrowia, kodzie genetycznym, nałogach lub życiu seksualnym oraz dane dotyczące skazań, orzeczeń o ukaraniu i mandatów karnych, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.

Przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce wyłącznie na zasadach określonych UoODO. UoODO stosuje się zasadniczo do przetwarzania danych osobowych w systemach informatycznych, a także w kartotekach, skorowidzach, księgach, wykazach i innych zbiorach ewidencyjnych.

Zgodnie z art. 23 UoODO przetwarzanie „zwykłych danych” jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy:

  • następuje za zgodą osoby zainteresowanej;
  • oparte jest na uprawnieniu lub obowiązku wynikającym z przepisów prawa;
  • jest niezbędne do realizacji umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą lub jest niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą;
  • jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego;
  • jest niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów przez administratorów danych lub odbiorców danych (np. marketing bezpośredni własnych produktów lub usług albo dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej), przy czym w tym przypadku dodatkowym warunkiem jest to, aby nie naruszano praw i wolności osoby, której dane dotyczą.

Z kolei w myśl art. 27 UoODO przetwarzanie danych wrażliwych jest co do zasady zabronione. Wyjątki w tym zakresie zostały określone w art. 27 ust. 2 UoODO i należy do nich m.in. uzyskanie zgody na przetwarzanie danych sensytywnych przez osobę, której danej dotyczą.

W sytuacji powszechnego dostępu do planów lekcji w połączeniu z danymi osobowymi uczniów upublicznionymi na stronie internetowej szkoły, należy stwierdzić, że w każdym przypadku to do administratora danych osobowych – tj. organu reprezentującego daną szkołę – należeć będzie ocena, czy spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 23 UoODO, w szczególności, czy może to prowadzić do identyfikacji uczniów, a w związku z tym, czy nie będzie stanowić zagrożenia dla ich bezpieczeństwa. Zgodnie bowiem z art. 26 UoODO, „administrator danych powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były:

  • przetwarzane zgodnie z prawem;
  • zbierane dla oznaczonych, zgodnych z prawem celów i niepoddawane dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami, z zastrzeżeniem ust. 2;
  • merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane;
  • przechowywane w postaci umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, nie dłużej niż jest to niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania”.

Zgodnie z art. 36 UoDO administrator danych jest obowiązany zastosować środki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przetwarzanych danych osobowych odpowiednią do zagrożeń oraz kategorii danych objętych ochroną, a w szczególności powinien zabezpieczyć dane przed ich udostępnieniem osobom nieupoważnionym, zabraniem przez osobę nieuprawnioną, przetwarzaniem z naruszeniem ustawy oraz zmianą, utratą, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Administrator danych obowiązany jest prowadzić dokumentację opisującą sposób przetwarzania i środki ochrony danych osobowych.

W związku z powyższym w przypadku niespełnienia przesłanek z art. 23 UoODO trudno znaleźć uzasadnienie dla powszechnego dostępu do planu lekcji, jak również danych ucznia, które umożliwiają jego identyfikację. Zupełnie inną sytuacją byłby dostęp do przedmiotowego planu przewidziany wyłącznie dla osób zalogowanych (ucznia, opiekuna) lub sytuacja w której zostałaby wyrażona zgoda. Ponieważ w takich sytuacjach zasadniczo mamy do czynienia z osobami przed ukończeniem 18 roku życia, a więc nie posiadającymi pełnej zdolności do czynności prawnych, w ich imieniu decyzję o upublicznieniu danych osobowych poprzez publikację na stronie internetowej szkoły mogą wyrazić opiekunowie prawni.

Na marginesie naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych może wiązać się dla podmiotu, który dopuścił się tego naruszenia z odpowiedzialnością na gruncie karnym, administracyjnym i cywilnym. Przepisy karne zgromadzone są w art. 49-54 a UoODO. Karami grzywny, ograniczenia, a nawet pozbawienia wolności obwarowane jest (i) przetwarzanie danych, których przetwarzanie jest prawnie niedopuszczalne, (ii) udostępnianie danych osobowych osobom nieupoważnionym, (iii) naruszenie obowiązku zabezpieczenia danych osobowych, (iv) niezgłoszenie bazy danych do rejestracji, (v) niedopełnienie obowiązku informacyjnego wobec osoby, której dane są przetwarzane oraz (vi) udaremnianie lub utrudnianie czynności kontrolnych.

Podmiot przetwarzający dane osobowe wbrew przepisom Ustawy naraża się także na szereg dolegliwości o charakterze administracyjnym. GIODO może bowiem wobec tego podmiotu wydać decyzję administracyjną nakazującą m.in. usunięcie uchybień, zastosowanie odpowiednich środków zabezpieczenia danych osobowych, a nawet usunięcie danych osobowych (art. 18 UoODO).

Odpowiedzialność cywilnoprawna uregulowana jest poza UoODO, m.in. przepisami Kodeksu cywilnego w zakresie naruszenia dóbr osobistych.

Czym pokryć udział w kapitale zakładowym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością?

Jednym z obowiązków wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest wniesienie wkładu na pokrycie kapitału zakładowego spółki.

Wyjaśnić należy, iż wkłady wspólników do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mogą mieć dwojaką postać. Z jednej strony najprostszą postacią wkładu jest wkład pieniężny, czyli określona suma pieniężna wpłacona do majątku spółki. Ten rodzaj wkładu zasadniczo nie stwarza problemów. Może nim być zarówno gotówka, ale także pieniądz bezgotówkowy. Dopuszczalnym zatem będzie przekazanie gotówki, wpłata na rachunek bankowy, polecenie przelewu, przekaz, czek bankierski potwierdzony, pieniądz elektroniczny.

Drugim rodzajem wkładu jest wkład niepieniężny (aport), czyli przedmiot majątkowy o niepieniężnym charakterze. W tym przypadku pole możliwości co do przedmiotu wkładu jest szerokie, zwłaszcza, że przepisy prawa nie określają wprost czym dokładnie miałby być wkład niepieniężny. Niemniej jednak stanowisko w tym zakresie wyraźnie sformułowała doktryna prawa i orzecznictwo sądowe. Dodatkowo art. 14 § 1 k.s.h. w świetle którego „Przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej nie może być prawo niezbywalne lub świadczenie pracy bądź usług” oraz art. 14 § 3 k.s.h. „Wierzytelność wspólnika albo akcjonariusza z tytułu pożyczki udzielonej spółce kapitałowej uważa się za jego wkład do spółki w przypadku ogłoszenia jej upadłości w terminie dwóch lat od dnia zawarcia umowy pożyczki” wskazuje zasady związane z negatywnymi (§ 1) i pozytywnymi (§ 3) kryteriami uznania za aport. Zatem zdolności aportowej nie ma świadczenie pracy bądź usług, jak również prawo niezbywalne; w tym nie tylko przeniesienie na spółkę takiego prawa (nabycie translatywne), lecz także ustanowienie go na rzecz spółki (nabycie konstytutywne).

Choć przepisy, poza w/w definicją negatywną, nie określają enumeratywnie jakie prawa majątkowe mogą być przedmiotem wkładu, niemniej jednak doktryna i orzecznictwo określa jakie warunki musi taki wkład spełnić. Przede wszystkim chodzi o prawo zbywalne (może być przedmiotem obrotu), musi przedstawiać wartość ekonomiczną (da się je wycenić) oraz musi mieć możliwość ujęcia w bilansie spółki po stronie aktywów. Tytułem przykładu można wskazać, iż wkładem niepieniężnym do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może zostać nieruchomość (lokal, budynek), ruchomość (maszyna), lub prawa majątkowe (patent, znak towarowy, know – how).

Na marginesie należy wskazać, że zgodnie z przepisami k.s.h. obowiązek wniesienia wkładów na pokrycie kapitału zakładowego musi być zrealizowany jeszcze przed zgłoszeniem wniosku o wpis spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do rejestru przedsiębiorców.

Jakie roszczenia przysługują osobie poszkodowanej w wyniku wypadku komunikacyjnego?

W świetle dostępnych krajowych statystyk policyjnych w 2016 roku w wypadkach drogowych poszkodowanych zostało łącznie 40 766 osób, w tym śmierć poniosło 3 026 osób. To oznacza, że dziennie ok. 108 osób zostaje rannych.  W tym miejscu pojawia się pytanie, czy osobie poszkodowanej przysługują, jakiekolwiek uprawnienia, (jeśli tak to jakie) i kto jest podmiotem właściwym – adresatem takich roszczeń

Warto pamiętać, że w przypadku ustalenia odpowiedzialności sprawcy wypadku komunikacyjnego, poszkodowanemu przysługują następujące roszczenia:

  1. zadośćuczynienie za doznaną krzywdę  (art. 445 k.c. w zw. z 444 k.c.) – jednorazowe świadczenie pieniężne, które stanowi sposób złagodzenia cierpień, nie tylko fizycznych, ale również psychicznych osoby poszkodowanej;
  2. zwrot wszelkich kosztów związanych z wypadkiem  (art. 444 § 1 k.c)- odszkodowanie obejmujące nie tylko zwrot kosztów związanych z leczeniem i rehabilitacją, ale także związanych z dostosowanym do potrzeb poszkodowanego odżywianiem, specjalistyczną opieką nad poszkodowanym, czy też kosztów dojazdu poszkodowanego i jego bliskich do placówek medycznych, przystosowania warunków lokalowych adekwatnie do potrzeb poszkodowanego, czy też przygotowania go do wykonywania nowego zawodu;
  3. renta wyrównawcza (art. 444§2 k.c.)- świadczenie rentowe przysługujące poszkodowanemu w sytuacji, kiedy w wyniku obrażeń doznanych w wypadku utracił częściowo lub całkowicie zdolność do pracy zarobkowej. Renta z tego tytułu powinna odpowiadać różnicy pomiędzy hipotetycznymi dochodami poszkodowanego, gdyby do wypadku nie doszło, a aktualnymi dochodami, w tym również świadczeniami otrzymywanymi w ramach ubezpieczenia społecznego;
  4. renta na zwiększone potrzeby (art. 444 § 2 k.c.)- świadczenie rentowe mające na celu zapewnienie poszkodowanemu środków finansowych niezbędnych do zaspokojenia codziennych potrzeb, jakie ujawniły się w związku z doznanymi wskutek wypadku obrażeniami ciała. Koszty te mają cykliczny charakter i zazwyczaj związane są z koniecznością stałej opieki lub pielęgnacji, leczenia, rehabilitacji, zakupu leków, czy też dojazdów do placówek medycznych;
  5. renta z tytułu zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość (art. 444 § 2 k.c.)-  świadczenie rentowe, które ma na celu zrekompensowanie poszkodowanemu utraconej wskutek doznanych w wyniku wypadku obrażeń możliwości rozwoju, zdobycia odpowiednich kwalifikacji zawodowych, czy też rozwoju kariery. Taka sytuacja ma często miejsce w przypadku szkód na osobach małoletnich, którym wypadek przerywa proces kształcenia, czy nawet w znacznym stopniu go ogranicza;
  6. jednorazowe odszkodowanie (kapitalizacja renty) (art. 447 k.c.)- świadczenie, które jest uzasadnione w szczególności, gdy poszkodowany w następstwie wypadku stał się inwalidą, a przyznanie jednorazowego odszkodowania ułatwi mu wykonywanie innego zawodu, czy też rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej.

Wymienione powyżej roszczenia odszkodowawcze przysługują przede wszystkim przeciwko podmiotowi odpowiedzialnemu za spowodowanie wypadku komunikacyjnego. W granicach odpowiedzialności sprawcy wypadku komunikacyjnego odpowiedzialność ponosił będzie także ubezpieczyciel OC. Jeśli natomiast kierujący pojazdem pomimo istnienia takiego obowiązku nie był objęty ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej, wówczas ubezpieczony będzie mógł domagać się zapłaty odszkodowania od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Zasady, tryb i warunki dochodzenia roszczeń odszkodowawczych zarówno od ubezpieczyciela jak i Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego regulują w zasadniczej mierze przepisy ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Zgoda na przeprowadzenie badań lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych a prawo pacjenta do informacji o stanie zdrowia

Wyrażenie zgody przez pacjenta na przeprowadzenie badań lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych nierozerwalnie wiąże się, z jednej strony z podstawowym jego prawem – prawem do informacji, z drugiej z obowiązkiem lekarza w zakresie udzielenia pacjentowi informacji o jego stanie zdrowia.

Jak wynika z art. 9 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. 2009 nr 52 poz. 417 z późn. zm.) (dalej „UoPP”)pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia”. Z kolei zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. 1997 nr 28 poz. 152 z późn. zm.) (dalej „UoZLiLD) Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością”. Wszelkie postępowanie diagnostyczne, lecznicze i zapobiegawcze lekarz zobowiązany jest prowadzić z należytą starannością, poświęcając im niezbędny czas. W szczególności lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu. W myśl bowiem art. 31 ust. 1 UoZLiLDLekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu”. Zgodnie z art. 32 UoZLiLDlekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta”.

Zarówno doktryna jak i orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym przedmiocie nie pozostawia wątpliwości, że zakres informacji udzielanej przez lekarza przed zabiegiem powinien obejmować dane o rodzaju i celu zabiegu oraz wszystkich jego następstwach, które są zwykle skutkiem zabiegu, tj. pożądanych – ze względu na jego cel – skutkach zabiegu, jak i o innych jego skutkach, tzw. skutkach ubocznych. Zdaniem Sądu Najwyższego informacja powinna w szczególności obejmować dające się przewidzieć możliwe następstwa zabiegu, zwłaszcza jeżeli są to następstwa polegające na znacznym i istotnym uszczerbku zdrowia, które – jako skutek uboczny – wprawdzie występują rzadko lub bardzo rzadko, ale nie można ich wykluczyć, i powinna określać stopień prawdopodobieństwa ich wystąpienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 1999 r.; II CKN 511/98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2009 r.; II CSK 337/2009). Co więcej, im mniej dany zabieg jest niezbędny dla ratowania życia, tym bardziej szczegółowa powinna być informacja (wyrok SN z dnia 29 grudnia 1969 r.; II CR 564/69). Jeżeli więc zabieg łączy się z ryzykiem szczególnym i mogą się zdarzyć następstwa występujące rzadko, ale możliwe do przewidzenia, wówczas lekarz powinien o nich powiadomić pacjenta, chyba że zabieg jest konieczny dla ratowania życia chorego (tak: Mirosław Nesterowicz, Prawo Medyczne, Wydanie VIII, s. 158).

Oznacza to, że główną podstawą działania lekarza jest zgoda pacjenta, ponieważ pacjent nie jest przedmiotem – a podmiotem leczenia. W ślad za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1979 r. sygn. akt IV CR 389/79 (OSNCP 1980, nr 4, poz. 81) spoczywający na lekarzu obowiązek wyjaśnienia pacjentowi konsekwencji zabiegu operacyjnego ma na celu takie zapoznanie pacjenta ze stanem jego zdrowia i następstwami tego zabiegu, ażeby pacjent podejmował decyzję o wyrażeniu zgody na ten zabieg z pełną świadomością, na co się godzi i czego się może spodziewać. Możność podjęcia świadomej decyzji o poddaniu się leczeniu bądź odmowie leczenia jest jednym z podstawowych praw pacjenta.

Podsumowując pacjent decydując się na zabieg medyczny powinien być świadomy ryzyka związanego z tym zabiegiem oraz ewentualnych powikłań. W braku świadomej zgody ryzyko zabiegu powinno spoczywać na lekarzu i w razie wyrządzenia szkody może prowadzić do odpowiedzialności cywilnoprawnej lekarza niezależnie od tego, czy działał on zgodnie z zasadami wiedzy medycznej. Zgoda pacjenta odpowiednio poinformowanego, czyli zgoda uświadomiona, poinformowana lub objaśniona jest warunkiem legalności działania lekarza (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2007r.; sygn. akt IV CSK 240/07).

Powitanie

Z przyjemnością zapraszamy do lektury bloga, w ramach którego będziemy dzielić się naszą wiedzą i doświadczeniem zdobytym w ramach prowadzonej praktyki zawodowej, przybliżać niekiedy trudne i zawiłe zagadnienia prawne, a także zwracać Państwa uwagę na istotne z perspektywy każdego z nas problemy prawne.