Zatrzymanie prawa jazdy – co dalej?

Czas tak szybko pędzi. Pochłonięci liczbą obowiązków i zleceń, nie zauważyliśmy, że od ostatniego wpisu minęło już kilka miesięcy. Postaramy się szybko nadrobić i dostarczyć kolejną dawkę wiedzy z zakresu prawa.

W takim też tempie – szybko i nie zważając na istniejące znaki i ograniczenia – nierzadko prowadzimy auto. Co w sytuacji, gdy przekroczymy dozwoloną przepisami prawa prędkość o 50 km/h na terenie zabudowanym i będziemy poddani kontroli drogowej? Jakie kroki należy podjąć, by zminimalizować koszty, oraz by bez zbędnych procedur i formalności posiadać ponownie uprawnienia do kierowania pojazdem?

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 135 ust. 1 a) lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (dalej „prd”) „Policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na: kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym”. W przypadku fizycznego zatrzymania dokumentu prawa jazdy, polegającego na jego faktycznym odebraniu, co do zasady, zostanie ono przekazane niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, o której decyduje przyczyna zatrzymania, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście. Biorąc pod uwagę przyczynę zatrzymania – przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym – dokument prawa jazdy zostanie przekazany staroście. Ten z kolei, w myśl art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami (dalej „ukp”) „wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy”, w terminie 21 dni od dnia powzięcia informacji o tym fakcie, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Okres trzech miesięcy, obliczany jest zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data czynności zatrzymania prawa jazdy w trybie określonym w prd.

Stosownie do art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Od tej decyzji przysługuje nam skarga. W przypadku, gdy nie mamy wątpliwości odnośnie prędkości kierowanego pojazdu, jak również dowodów wykazujących twierdzenia przeciwne od przyjętych przez Policję, nie generujemy dodatkowych kosztów i nie składamy skargi od wydanej decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, a cierpliwie czekamy na zwrot dokumentu prawa jazdy.

W myśl art. 102 ust. 2 ukp zwrot zatrzymanego prawa jazdy (…) następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Stosownie do art. 2 pkt 2 ukp każda opłata ewidencyjna stanowi przychód Funduszu – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, którego dysponentem jest minister właściwy do spraw informatyzacji. Zatem, po upływie okresu 3 miesięcy, których termin liczony jest od dnia kontroli drogowej, będzie przysługiwało nam prawo do zwrotu zatrzymanego prawa jazdy.

Warto wiedzieć, iż w okresie 3 miesięcy od zatrzymania dokumentu prawa jazdy obowiązuje nas bezwzględny zakaz prowadzenia pojazdów. „Jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy”. (art. 102 ust. 1 lit. d ukp)

Odrębną kwestią, nieporuszaną w dzisiejszym wpisie, jest odpowiedzialność kierowcy – sprawcy z tytułu popełnionego wykroczenia. W kolejnym wpisie odpowiemy, jaki grozi nam mandat karny i co stanie się w sytuacji, gdy go nie przyjęliśmy.

Źródła:

  1. Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. 1971 nr 12 poz. 114 z późn. zm) (dalej „kw”);
  2. Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. 2001 nr 106 poz. 1148) dalej „kpw”;
  3. Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1997 nr 98 poz. 602 z późn. zm.) (dalej „prd”);
  4. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011 nr 30 poz. 151 z późn. zm) (dalej „u.k.p.);

 

Wypadek samochodowy – co dalej?

Okres świąteczno – noworoczny po raz kolejny kończy się tragicznym bilansem – na polskich drogach doszło do niemalże 400 wypadków. W dalszym ciągu, mimo corocznych apeli dotyczących uważnej jazdy statystki są przerażające.

Dlatego też w niniejszym wpisie zostaną zaprezentowane podstawowe zasady, jakie czynności należy podjąć bezpośrednio po zaistnieniu zdarzenia drogowego, niezależnie od tego, czy będzie to wypadek drogowy, czy też kolizja drogowa.

Z oczywistych względów tematyka zostanie ograniczona jedynie do aspektów prawnych i tego, na co należy zwrócić uwagę, szczególnie z perspektywy ewentualnego dochodzenia na drodze postępowania sądowego roszczeń związanych ze szkodą majątkową, lub osobową.

Podstawową kwestią jest jak najpełniejsze udokumentowanie miejsca i okoliczności zdarzenia.

W zależności od możliwości, należy sporządzić czytelną dokumentację fotograficzną, obejmującą miejsce wypadku, ułożenie pojazdów, widoczne uszkodzenia itp. Ponadto istotnym jest także odebranie danych i oświadczeń uczestników zdarzenia oraz ewentualnych świadków zdarzenia.

Niejednokrotnie stawiane jest pytanie o konieczność wzywania policji. Przepisy prawa nakładają na kierującego pojazdem, jak również inne osoby uczestniczące w wypadku, obowiązek zawiadomienia policji w sytuacji, gdy w wypadku jest zabity lub ranny (art. 44 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 1997 nr 98 poz. 602 z późn. zm.), a ponadto w przypadku, gdy okoliczności zdarzenia nasuwają przypuszczenie, że zostało popełnione przestępstwo (art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. 2003 nr 124 poz. 1152 z późn. zm.). Niemniej jednak, pomimo w/w przez ustawodawcę sytuacji, praktyka zawodowa pokazuje, iż policję zawsze warto wezwać, w razie sporu, gdy powstają jakiekolwiek wątpliwości odnośnie wiarygodności przedstawionych przez uczestników zdarzenia dokumentów, czy też mamy problem ze spisaniem odpowiednich oświadczeń w przedmiocie zaistniałego zdarzenia drogowego. Ponadto częstokroć w sytuacji braku świadków zdarzenia, a także dysponowana oświadczeniami budzącymi wątpliwości, po zgłoszeniu szkody ubezpieczycie kwestionuje fakt jej zaistnienia, co znacznie utrudnia dochodzenie jakichkolwiek roszczeń związanych ze szkodą. Dlatego też biorąc pod uwagę dotychczasowe doświadczenie warto jest powiadomić policję o zdarzeniu, gdyż ograniczamy tym samym ryzyko ewentualnych problemów przy wypłacie odszkodowania.

W przypadku, gdy nie zawiadamiamy policji, niezwykle istotnym jest spisanie odpowiedniej treści oświadczeń w przedmiocie zaistniałego zdarzenia. Poza datą, godziną zdarzenia, danymi uczestników zdarzenia, oznaczeniem samochodu, numerem polisy ubezpieczeniowej, należy opisać przebieg zdarzenia, jak również uszkodzenia pojazdów. Warto także sporządzić szkic zdarzenia. Należy pamiętać, że oświadczenie powinno być podpisane przez uczestników zdarzenia, a przynajmniej osobę, która spowodowała kolizję.